Leve de korte termijn afspraak in Trouw!

Leve de korte termijn afspraak in Trouw!

In Trouw stond een hoofdstuk van mijn boek! En wel dat over afspraken die je bent vergeten en waar je op het moment zelf ineens totaal geen zin meer in hebt, of erger het blijkt voor iets te zijn waar je helemaal niets mee hebt..

Hier het hele artikel.

Mooi en slecht: heks Maleficent als knappe powervrouw

Mooi en slecht: heks Maleficent als knappe powervrouw

Op 27 juni 2014 gepubliceerd in Trouw

Sprookjesverfilmingen zijn niet meer de laffe verhaaltjes over lelijke heksen en mooie, onschuldige prinsesjes. ‘Maleficent’, vanaf donderdag in de bioscoop, is een film vol girlpower. Angelina Jolie speelt de boze fee uit Doornroosje, maar haar personage is niet meer alleen wraakzuchtig.

De Amerikaanse sociologe Liz Grauerholz onderzocht tien jaar geleden de sprookjes van de gebroeders Grimm en kwam tot de conclusie dat in 20 procent van de vertellingen een lelijk uiterlijk werd gelinkt aan slecht zijn. De tekenfilmversie van Doornroosje uit 1959 draaide om de onschuldige prinses die wordt vervloekt door de gefrustreerde heks Maleficent. Ze moet worden gered door een prins.

Het sprookje is gebaseerd op de volksverhalen zoals die zijn opgeschreven door Charles Perrault in de zeventiende eeuw en twee eeuwen later de gebroeders Grimm. Waar de versies van Perrault en Grimm nog gruwelijke verhaallijnen hebben – zo blijkt de moeder van de prins een kannibaal te zijn – is de animatiefilm uit de jaren vijftig mierzoet. Dat is de laatste jaren wel anders. Het goede is heldhaftig en het kwade kan mooi zijn.

Debuterend regisseur Robert Stromberg heeft Maleficent een verleden gegeven dat haar kwade aard uitlegt. Ze heeft een motief voor het vervloeken van de prinses. Bij Grimm en Perrault was ze gefrustreerd omdat ze telkens over het hoofd werd gezien. In de nieuwe Disneyfilm is ze een knappe, jonge vrouw met een rooskleurige toekomst, tot een leger haar land binnenvalt. Zij trekt als een ware Kenau ten strijde om haar land te verdedigen.

Maleficent is misschien kwaadaardig, maar niet omdat niemand haar lief vond. Ze komt op voor zichzelf. De Amerikaanse actrice Angelina Jolie zegt dat zij de film wilde maken voor jonge vrouwen. “Ik hoop dat vooral meisjes inzien dat gevoel voor rechtvaardigheid belangrijk is. Dat ze zullen zien dat ze krijgers kunnen zijn en tegelijkertijd zacht en vrouwelijk, met alle complexiteiten van vrouwen.” Disneyproducent Joe Roth sluit zich daarbij aan, maar hij is niet voor niets producent en ziet ook een melkkoe. Hij hoopt dat het personage nog ‘jaren en jaren in parken en winkels’ zal liggen.

Volgens dr. Theo Meder, volksverhalenonderzoeker van het Meertens Instituut, is de trend na het succes van Harry Potter begonnen. Hij zette alle sprookjesfilms vanaf de eerste Sneeuwwitje-film van Disney uit 1937 op een rij en zag een sterk stijgende lijn vanaf 2009. De onschuld uit het sprookje van de jaren vijftig is inmiddels vervangen door geweld en sterke vrouwen. Een succesformule is geboren. Dat was al te zien in de hoos aan Sneeuwwitje-films van de afgelopen jaren, als ‘Mirror Mirror’ en ‘Snow White and the Huntsman’. Ook daarin was Sneeuwwitje niet meer alleen het mooie meisje dat moet vluchten omdat haar egocentrische stiefmoeder haar schoonheid niet aan kan. Ze vecht terug, gaat het bos in en leert jagen.

En het slaat aan. In de pijplijn liggen nog tal van films waarin sprookjesprinsessen terugslaan en vechten. Disney komt volgend jaar met ‘Cinderella’, waarin Assepoester nog steeds te kampen heeft met haar akelige stiefmoeder en -zussen, maar de wijze woorden van haar moeder naleeft: ‘Ben moedig en wees vriendelijk’.

 

Lees het artikel bij Trouw

12 Years a Slave slingert slavernij het geweten in

Filmrecensie: “12 Years A Slave” doet slavenlied voortleven

In een van de heftigste scènes uit 12 Years a Slave hangt de hoofdpersoon Solomon Northup (Chiwetel Ejiofor) in een strop aan een boom. Met een voet raakt hij ternauwernood de grond en strijdt hij op wegglijdend modder voor zijn leven. Een van zijn slavendrijvers wilde hem ophangen voor een grote mond. De bruut wordt op tijd weggejaagd door zijn leidinggevende en die laat Northup hangen. Het decor is prachtige dag in de jaren veertig van de negentiende eeuw in het zuiden van Amerika op een vredig ogende boerderij. Regisseur Steve McQueen laat Ejiofor minutenlang bungelen terwijl het leven achter hem langzaam wordt hervat. Deuren gaan open, slaven gaan door met hun opgedragen werkzaamheden. Ze willen hun kalm spartelende lotgenoot niet zien en grijpen niet in. Northup vecht en wacht in stilte op zijn redding.

"12 Years A Slave" lynching scene

Het beeld is tekenend voor de derde film van de Britse McQueen, die zijn carrière begon als videokunstenaar in Londen. De gruwelen van de slavernij vermijdt hij allesbehalve. We zien Michael Fassbender als sadistische slaveneigenaar die helemaal losgaat met een zweep op zijn oogappel Patsey, een sterke rol van de Keniaanse actrice Lupita Nyong’o. Hij stopt pas als haar rug helemaal openligt en zegt dan dat hij staat te genieten. We zien verkrachtingen, afranselingen, moorden, slaven die dood neervallen van de hitte en het harde werken en het onvermogen van de rest om op te staan tegen het geweld.

Lupita Nyong’o in "12 Years A Slave"Het drama 12 Years A Slave is gebaseerd op de autobiografie van Northup, een violist en zoon van een bevrijde slaaf. McQueen werd op het boek geattendeerd door zijn vrouw, de Nederlandse journaliste Bianca Stigter, en was meteen gegrepen door zijn verhaal.

Northup werd als vrij man geboren in New York en was een getalenteerd musicus. Hij wordt door twee bandieten dronken gevoerd en verkocht aan slavendrijvers. Eenmaal gekidnapt naar het zuiden van Amerika, waar slaven nog niet waren bevrijd, wordt hij omgedoopt tot Platt en gestript van zijn rechten. De herinneringen aan wie hij is, worden uit zijn lijf gestampt door een blanke man verblind door geld of macht, of allebei.

De muziek in het drama is samengesteld door Hans Zimmer, die talloze Hollywoodproducties op zijn naam heeft staan. Hij durfde het in eerste in stantie niet aan om de muziek te componeren, vanwege het zware thema. Hij schakelde hulp in van John Legend, die zich onder meer toelegde op Roll, Jordan, Roll, dat hij a cappella inzong. “We hebben deze film nodig als een rekening voor Amerikanen om in te begrijpen hoe afschuwelijk de slavernij was”, zei Legend in een interview. Onder anderen Alicia Keys, Gary Clark en Chris Cornell werkte aan het album mee.

De 44-jarige McQueen werkt altijd met een vaste club filmmakers. Fassbender zit in al zijn films en hij werkt altijd met director of photography Sean Bobbitt. “Dat is mijn band”, zei de filmmaker in een interview met de BBC. “Als we samenkomen, maken we een album. Michael is Jagger. Sean is de drummer. Iedereen wil Keith Richards zijn, maar het spijt me. Ik ben Keith.” Met zijn vaste groep maakte hij eerder Hunger over de eveneens expliciete hongerstaking van de Ierse IRA-gevangenen in de jaren tachtig en Shame over een seksverslaafde New Yorker. Aan de cast voor 12 Years a Slave voegde hij onder meer Ejiofor, die Northup weergaloos speelt, Benedict Cumberbatch, Sarah Paulson, Paul Giamatti (als de ingemene slavenhandelaar ironisch Freedom genaamd) en Brad Pitt toe, waarmee hij een overtuigend team te pakken heeft dat weet te raken. Of eigenlijk om de oren weet te slaan.

Na het zien van 12 Years a Slave ben je overmand door emoties. Woede, haat zelfs, verslagenheid, verdriet en schaamte. Je zit in je bioscoopstoel of je net emotioneel bent afgetuigd. Zoals McQueen in Shame de automutilatie van een verslaafde toont, laat hij in 12 Years a Slave de bruutheid van de heersende meerderheid en de machteloosheid van onderdukten zien. Solomon moest twaalf jaar van zijn leven doorbrengen als Platt, de duur van een jeugd. De film laat je achter met de gruwel dat verreweg de meeste slaven Freedom alleen kennen als sadist.

Deze recensie is in iets ander vorm verschenen op intosoul.nl

Oscars – Campagne voeren voor een beeldje

Oscars – Campagne voeren voor een beeldje

Oscarbeeldjes
De felbegeerde Oscars

Zondag worden voor de 84e keer de Oscars uitgereikt in Los Angeles. De belangrijkste filmprijzen draaien voor een groot deel om campagne voeren. Veel genomineerden maken kans mede dankzij een flinke lobby. Het is niet voor niks dat het voorspellen van een kwestie is van kijken wie er met de Bafta’s, Globes en SAG’s vandoor is gegaan.

Octavia Spencer met haar Golden Globe voor The Help
Octavia Spencer met haar Golden Globe voor The Help

Wie het prijzenseizoen een beetje in de gaten houdt, wordt zelden verrast door de genomineerden her en der. Dit jaar zijn The Artist, The Help, The Descendents en Hugo onder meer de lucky bitches. Vast staat zo ongeveer dat Octavia Spencer een Oscar wint voor haar bijrol in The Help. Vermoedelijk gaat de prijs voor beste actrice naar Viola Davis, eveneens voor The Help. Meryl Streep wordt jaarlijks genomineerd, maar ziet al ruim vijfentwintig jaar de prijs aan haar neus voorbijgaan. Ieder jaar wordt weer gezegd dat ze dit jaar écht kans maakt, maar dan mag Sandra Bullock het beeldje ophalen en dan weer Natalie Portman. Bij de mannen kunnen Jean Dujardin (The Artist) en Christopher Plummer (Beginners) vast een plekje op de schouw vrijmaken.

Campagne
Om een film genomineerd te krijgen voor een Oscar, moet een campagnemachine in werking worden gesteld. Een van de miracleworkers op het gebied van publiciteit is producent Harvey Weinstein, die samen met zijn broer Bob de Weinstein Company leidt. Dankzij Harvey dingt een stomme Franse film zonder sterren nu mee naar de Oscar voor Beste Film. De sympathieke komedie heeft Hollywood de wereld ‘veroverd’ kunnen we overal lezen, maar een belangrijke spil daarin was distributeur Weinstein. De producent was een fan van de politieke satires van de Franse regisseur Michel Hazanavicius en besloot zijn stomme film The Artist internationaal te distribueren vlak voor de première van de film in Cannes. Daar won Dujardin de prijs voor beste acteur en talloze andere prijzen volgden (de genoemde Bafta’s, Golden Globes en SAG Awards). Weinstein heeft dit jaar vier films naar de nominaties geholpen. Naast The Artist, ook Streeps The Iron Lady, My Week With Marilyn en Madonna’s W.E. die is genomineerd voor beste kostuum. Streep noemde Weinstein dit jaar overigens een God tijdens haar bedankspeech voor haar Golden Globe.

Harvey Weinstein (tweede van rechts) en de makers van The Artist in Cannes
Harvey Weinstein (tweede van rechts) en de makers van The Artist in Cannes

Uiteindelijk moeten de ruim 5,5 duizend leden van de Academy films en de filmmakers nomineren en daarna stemmen op de winnaars. Het is dus belangrijk om een enorme buzz te creëren rond een film of -ster. Iedere filmmaatschappij gooit miljoenen euro’s tegen filmcampagnes aan en dat is de normaalste zaak van de wereld. Dat daarmee wellicht het prijzenfestijn omturnt in een prijzencircus is geen enkel probleem. Persoonlijke campagnes worden door de leden van de Academy echter totaal niet gewaardeerd. Opvallend is dat toen actrice Melissa Leo vorig jaar, uit frustratie dat geen enkele pr-persoon daarvoor wilde betalen, uit eigen zak een reclamecampagne opstartte om zichzelf genomineerd te krijgen voor een Oscar en het beeldje later ook daadwerkelijk te winnen, heel Hollywood over haar viel. Wat een egocentrische actie en wie denkt Melissa Leo wel niet dat ze is, soms eens. Reclamecampagnes op grote schaal betaald door distributeurs: ja. Een paar onschuldige postertjes en affiches betaald uit eigen zak: nee. Het siert Leo niet bepaald en het moment dat ze met haar postervoorstel onder de arm een copyshop binnentreedt, klinkt ook eerder pijnlijk dan zeer succesvol, maar het heeft haar wel een Oscar opgeleverd.

Email van de Weinsteins naar de leden van de Academy
Email van de Weinsteins naar de leden van de Academy

Het campagne voeren om prijzen te winnen, is geen nieuwe tak van sport in de film business. Al in de jaren zestig werd er met geld gesmeten om acteurs en films op de nominatielijsten te krijgen. In 1961 maakte acteur Chill Wills de faux pas om zichzelf te adverteren als Oscarkandidaat voor zijn rol in de western The Alamo van John Wayne. De film gaat over de Slag om de Alamo, een katholiek missiegebouw in San Antonio, waarbij tientallen doden vielen. De acteur speelde in de western de komische sidekick van Wayne en wilde dolgraag wat erkenning voor zijn werk. Hij liet een paar advertenties afdrukken met de dubieuze tekst: Wij van de cast van Alamo bidden harder voor een Oscar voor Chill Wills dan echte Texanen bidden voor hun leven tijdens de slag van Alamo. Dat is toch vrij smakeloos te noemen.
Reclame maken voor jezelf siert een acteur met andere woorden niet. De filmmakers zijn als het op prijzen aangaat overgeleverd aan PR-goden als Harvey Weinstein. Gelukkig zijn die Goden niet te beroerd zichzelf ook af en toe in het zonnetje te zetten. Afgelopen vrijdag werden in Los Angeles de Publicist Guild Awards uitgereikt, voor de marketingcampagnes achter de kaskrakers. Grote winnaar van de avond was het team van The Help, niet geheel ontoevallig dit jaar genomineerd voor vier Oscars.

Historici vinden ‘Heilige Graal’

Twee Spaanse geschiedkundigen beweren de Heilige Graal te hebben gevonden. De gouden beker waar Jezus Christus tijdens het Laatste Avondmaal uit gedronken zou hebben, staat volgens Margarita Torres en José Manuel Ortega del Rio al duizend jaar in de basiliek van San Isidro in het Spaanse León. De curatoren hebben de beker uit de kerk moeten halen, omdat het nogal druk werd met mensen die de graal met eigen ogen wilde zien. Curatoren zoeken naar een betere en vooral grotere locatie om de druk versierde beker tentoon te stellen.

The goblet in the Basilica of San Isidoro in León, northern SpainDe kelk is gemaakt van agaat, goud en mineraal en is ingelegd met edelstenen. De graal bestaat feitelijk uit twee bekers die bij elkaar zijn gevoegd. Een beker is naar boven gekeerd en een naar beneden. De kelk stond altijd op naam van de dochter van koning León Fernando I, die tot 1065 regeerde.

De twee onderzoekers begonnen hun speurwerk in 2011. Ze werden geïnspireerd toen ze op twee stukken Egyptisch perkament stuitten, waaruit ze meenden de locatie van de graal te kunnen herleiden. De twee denken dat de beker uit Jeruzalem werd gestolen en in Caïro terecht is gekomen. Een emir zou de beker aan de Spaanse koning hebben gegeven als vredesoffer.

De Heilige Graal vormt al eeuwenlang een groot discussiepunt. Het zou een commercieel verzinsel zijn, of harrison fordeen mythe. In Europa alleen al bestaan tweehonderd mogelijke bekers die wel eens de Heilige Graal zouden kunnen zijn. Ook de Spaanse onderzoekers erkennen de mogelijkheid dat hun vondst niet de echte beker is waar Jezus uit dronk.

De graal is in ieder geval een inspiratiebron voor talloze artiesten. Je kunt het niet over de Holy Grail hebben, zonder meteen te denken aan Monty Python en Fransen die koeien lanceren vanaf een kasteel.

Turken mogen weer twitteren

turken

De Turkse regering heeft het verbod op twitteren, vier dagen na de regionale verkiezingen, opgeheven. Het hoogste gerechtshof in het land had woensdag al geoordeeld dat het verbod in strijd was met de grondwet en legde Turkije op Twitter onmiddellijk weer toegankelijk te maken.

Premier Recep Tayyip Erdogan legde het verbod op 20 maart op omdat opnames werden gedeeld waaruit bleek dat de regering corrupt is. Om die reden werd vorige week ook YouTube platgelegd. Op een van de geposte video’s zou een telefoongesprek van Erdogan te horen zijn, waarin hij met zijn zoon spreekt over steekpenningen. Erdogan beweert dat de opname nep zijn. De officiële reden is dat de social media inbreuk zouden maken op privacy. Zo’n twaalf miljoen Turken hebben een Twitteraccount.

De regering liet Twitter in maart blokkeren na een uitspraak van een Turkse rechter, waarna de site niet meer bereikbaar was. Veel Turken wisten het Twitterverbod te omzeilen, maar dat werd wel steeds moeilijker. abdullah Gul

De Turkse actie werd links en rechts bekritiseerd. Eurocommissaris Neelie Kroes (Telecom) noemde het verbod ongegrond, zinloos en laf. Ze liet donderdag op Twitter weten de opheffing van de ban goed nieuws te vinden. Parlementariër Sezgin Tanrikulu dreigde met een aanklacht tegen de regering wegens machtsmisbruik en ook president Abdullah Gül noemde het verbod ‘onacceptabel’. Hij trok zich niets aan van het verbod en sprak via Twitter zijn afkeer uit.

YouTube is nog altijd onbereikbaar voor Turken.