Aside

Mooi en slecht: heks Maleficent als knappe powervrouw

Op 27 juni 2014 gepubliceerd in Trouw

Sprookjesverfilmingen zijn niet meer de laffe verhaaltjes over lelijke heksen en mooie, onschuldige prinsesjes. ‘Maleficent’, vanaf donderdag in de bioscoop, is een film vol girlpower. Angelina Jolie speelt de boze fee uit Doornroosje, maar haar personage is niet meer alleen wraakzuchtig.

De Amerikaanse sociologe Liz Grauerholz onderzocht tien jaar geleden de sprookjes van de gebroeders Grimm en kwam tot de conclusie dat in 20 procent van de vertellingen een lelijk uiterlijk werd gelinkt aan slecht zijn. De tekenfilmversie van Doornroosje uit 1959 draaide om de onschuldige prinses die wordt vervloekt door de gefrustreerde heks Maleficent. Ze moet worden gered door een prins.

Het sprookje is gebaseerd op de volksverhalen zoals die zijn opgeschreven door Charles Perrault in de zeventiende eeuw en twee eeuwen later de gebroeders Grimm. Waar de versies van Perrault en Grimm nog gruwelijke verhaallijnen hebben – zo blijkt de moeder van de prins een kannibaal te zijn – is de animatiefilm uit de jaren vijftig mierzoet. Dat is de laatste jaren wel anders. Het goede is heldhaftig en het kwade kan mooi zijn.

Debuterend regisseur Robert Stromberg heeft Maleficent een verleden gegeven dat haar kwade aard uitlegt. Ze heeft een motief voor het vervloeken van de prinses. Bij Grimm en Perrault was ze gefrustreerd omdat ze telkens over het hoofd werd gezien. In de nieuwe Disneyfilm is ze een knappe, jonge vrouw met een rooskleurige toekomst, tot een leger haar land binnenvalt. Zij trekt als een ware Kenau ten strijde om haar land te verdedigen.

Maleficent is misschien kwaadaardig, maar niet omdat niemand haar lief vond. Ze komt op voor zichzelf. De Amerikaanse actrice Angelina Jolie zegt dat zij de film wilde maken voor jonge vrouwen. “Ik hoop dat vooral meisjes inzien dat gevoel voor rechtvaardigheid belangrijk is. Dat ze zullen zien dat ze krijgers kunnen zijn en tegelijkertijd zacht en vrouwelijk, met alle complexiteiten van vrouwen.” Disneyproducent Joe Roth sluit zich daarbij aan, maar hij is niet voor niets producent en ziet ook een melkkoe. Hij hoopt dat het personage nog ‘jaren en jaren in parken en winkels’ zal liggen.

Volgens dr. Theo Meder, volksverhalenonderzoeker van het Meertens Instituut, is de trend na het succes van Harry Potter begonnen. Hij zette alle sprookjesfilms vanaf de eerste Sneeuwwitje-film van Disney uit 1937 op een rij en zag een sterk stijgende lijn vanaf 2009. De onschuld uit het sprookje van de jaren vijftig is inmiddels vervangen door geweld en sterke vrouwen. Een succesformule is geboren. Dat was al te zien in de hoos aan Sneeuwwitje-films van de afgelopen jaren, als ‘Mirror Mirror’ en ‘Snow White and the Huntsman’. Ook daarin was Sneeuwwitje niet meer alleen het mooie meisje dat moet vluchten omdat haar egocentrische stiefmoeder haar schoonheid niet aan kan. Ze vecht terug, gaat het bos in en leert jagen.

En het slaat aan. In de pijplijn liggen nog tal van films waarin sprookjesprinsessen terugslaan en vechten. Disney komt volgend jaar met ‘Cinderella’, waarin Assepoester nog steeds te kampen heeft met haar akelige stiefmoeder en -zussen, maar de wijze woorden van haar moeder naleeft: ‘Ben moedig en wees vriendelijk’.

 

Lees het artikel bij Trouw

12 Years a Slave slingert slavernij het geweten in

Filmrecensie: “12 Years A Slave” doet slavenlied voortleven

In een van de heftigste scènes uit 12 Years a Slave hangt de hoofdpersoon Solomon Northup (Chiwetel Ejiofor) in een strop aan een boom. Met een voet raakt hij ternauwernood de grond en strijdt hij op wegglijdend modder voor zijn leven. Een van zijn slavendrijvers wilde hem ophangen voor een grote mond. De bruut wordt op tijd weggejaagd door zijn leidinggevende en die laat Northup hangen. Het decor is prachtige dag in de jaren veertig van de negentiende eeuw in het zuiden van Amerika op een vredig ogende boerderij. Regisseur Steve McQueen laat Ejiofor minutenlang bungelen terwijl het leven achter hem langzaam wordt hervat. Deuren gaan open, slaven gaan door met hun opgedragen werkzaamheden. Ze willen hun kalm spartelende lotgenoot niet zien en grijpen niet in. Northup vecht en wacht in stilte op zijn redding.

"12 Years A Slave" lynching scene

Het beeld is tekenend voor de derde film van de Britse McQueen, die zijn carrière begon als videokunstenaar in Londen. De gruwelen van de slavernij vermijdt hij allesbehalve. We zien Michael Fassbender als sadistische slaveneigenaar die helemaal losgaat met een zweep op zijn oogappel Patsey, een sterke rol van de Keniaanse actrice Lupita Nyong’o. Hij stopt pas als haar rug helemaal openligt en zegt dan dat hij staat te genieten. We zien verkrachtingen, afranselingen, moorden, slaven die dood neervallen van de hitte en het harde werken en het onvermogen van de rest om op te staan tegen het geweld.

Lupita Nyong’o in "12 Years A Slave"Het drama 12 Years A Slave is gebaseerd op de autobiografie van Northup, een violist en zoon van een bevrijde slaaf. McQueen werd op het boek geattendeerd door zijn vrouw, de Nederlandse journaliste Bianca Stigter, en was meteen gegrepen door zijn verhaal.

Northup werd als vrij man geboren in New York en was een getalenteerd musicus. Hij wordt door twee bandieten dronken gevoerd en verkocht aan slavendrijvers. Eenmaal gekidnapt naar het zuiden van Amerika, waar slaven nog niet waren bevrijd, wordt hij omgedoopt tot Platt en gestript van zijn rechten. De herinneringen aan wie hij is, worden uit zijn lijf gestampt door een blanke man verblind door geld of macht, of allebei.

De muziek in het drama is samengesteld door Hans Zimmer, die talloze Hollywoodproducties op zijn naam heeft staan. Hij durfde het in eerste in stantie niet aan om de muziek te componeren, vanwege het zware thema. Hij schakelde hulp in van John Legend, die zich onder meer toelegde op Roll, Jordan, Roll, dat hij a cappella inzong. “We hebben deze film nodig als een rekening voor Amerikanen om in te begrijpen hoe afschuwelijk de slavernij was”, zei Legend in een interview. Onder anderen Alicia Keys, Gary Clark en Chris Cornell werkte aan het album mee.

De 44-jarige McQueen werkt altijd met een vaste club filmmakers. Fassbender zit in al zijn films en hij werkt altijd met director of photography Sean Bobbitt. “Dat is mijn band”, zei de filmmaker in een interview met de BBC. “Als we samenkomen, maken we een album. Michael is Jagger. Sean is de drummer. Iedereen wil Keith Richards zijn, maar het spijt me. Ik ben Keith.” Met zijn vaste groep maakte hij eerder Hunger over de eveneens expliciete hongerstaking van de Ierse IRA-gevangenen in de jaren tachtig en Shame over een seksverslaafde New Yorker. Aan de cast voor 12 Years a Slave voegde hij onder meer Ejiofor, die Northup weergaloos speelt, Benedict Cumberbatch, Sarah Paulson, Paul Giamatti (als de ingemene slavenhandelaar ironisch Freedom genaamd) en Brad Pitt toe, waarmee hij een overtuigend team te pakken heeft dat weet te raken. Of eigenlijk om de oren weet te slaan.

Na het zien van 12 Years a Slave ben je overmand door emoties. Woede, haat zelfs, verslagenheid, verdriet en schaamte. Je zit in je bioscoopstoel of je net emotioneel bent afgetuigd. Zoals McQueen in Shame de automutilatie van een verslaafde toont, laat hij in 12 Years a Slave de bruutheid van de heersende meerderheid en de machteloosheid van onderdukten zien. Solomon moest twaalf jaar van zijn leven doorbrengen als Platt, de duur van een jeugd. De film laat je achter met de gruwel dat verreweg de meeste slaven Freedom alleen kennen als sadist.

Deze recensie is in iets ander vorm verschenen op intosoul.nl

CrazySexyCool – The TLC story: alleen voor echte fans

T-Boz, Left Eye en Chilli waren in de jaren ’90 niet weg te denken uit de muziekwereld. Het turbulente verhaal van TLC is daarom verfilmd door de Amerikaanse tv-zender VH1.CrazySexyCool – vernoemd naar hun iconische album – is een feest der herkenning voor iedereen die opgroeide met TLC. Kleurrijke kleding, old skool dancemoves en bovenal geweldige muziek. Let op: de film is niet bedoeld voor cinefielen! The TLC Story is alleen voor echte fans van de groep die ons superhits en –videoclips als “Waterfalls” en “No Scrubs” bracht.

"CrazySexyCool: The TLC Story" (movie poster)Dat die fans er nog in groten getale zijn, blijkt uit het succes van de tv-film. CrazySexyCool brak oktober vorig jaar het kijkcijferrecord van VH1: 4,5 miljoen kijkers. The TLC Storydeed nogal wat stof opwaaien in de Verenigde Staten. De film laat zien hoe de drie ambitieuze zangeressen worden gemanipuleerd en genaaid, vooral door manager Pebbles. Zij geeft de dames een wurgcontract, waardoor ze nooit een cent zien van hun miljoenenverkoop. Pebbles geeft direct na de première talloze interviews, waarin ze haar handen probeert te wassen in onschuld.

Crystal Jones, de eerste C in TLC, is ook niet blij met de manier waarop ze wordt neergezet. Als een kirrende kraai die niet bij de groep mag van Pebbles. Het vervangen van Crystal door Chilli en de streken van Pebbles zijn maar een paar van de vele gebeurtenissen. Het verhaal van de bekendste hip hop meidengroep van de jaren ‘90 is namelijk bijna onvoorstelbaar. Het succes geloof je natuurlijk meteen. Iedereen kent TLC en hun hits. Maar het feit dat de popsterren nooit fatsoenlijk betaald kregen voor hun optredens en hits blijft ongelooflijk en is tekenend voor de keiharde muziekindustrie.

waterfalls the tlc storyVeel te vertellen
Kate Lanier – bekend van de klassieker Set It Off– overschat de kijker niet en begint de film met een irritante voice-over die het verhaal letterlijk vertelt. Ondanks het uitleggerige scenario, of misschien juist dankzij, is de film een lust voor het oog. Geproduceerd door T-Boz, met dat nooit geëvenaarde kapsel, en ‘never aging’ Chilli is het ook écht The TLC Story. De film begint met de samenstelling van TLC, maar het verhaal komt pas echt op gang als Crystal plaats heeft gemaakt voor Chilli. Daarna start het gekkenhuis vol pieken en dalen die elkaar snel volgen.

Lanier heeft veel te vertellen in weinig tijd. De opkomst, het succes en tragische einde van het stoere trio – de dood van Lisa Lopes – worden in negentig minuten gepropt. Misschien was een miniserie een beter idee geweest. Tijd om stil te staan is er namelijk niet echt. Het moment dat Left Eye hoort dat haar vader doodgeschoten is, nét nadat ze een platencontract heeft getekend, wordt bijvoorbeeld emotieloos gebracht en gaat bijna aan de kijker voorbij.

Lil Mama grote verrassing
Naast de financiële tegenvaller, heeft de groep nogal wat persoonlijk drama te verwerken. Bekende en voorheen onbekende dieptepunten uit The TLC Story zijn de slepende celziekte waar T-Boz mee kampt, waardoor ze om de haverklap naar het ziekenhuis moet, het alcoholenthousiasme van Left Eye, haar arrestatie voor het in brand steken van de villa van haar vriendje en de tumultueuze affaire van Chilli en producer Dallas Austin, inclusief abortus.

Lil Mama speelt Left Eye in The TLC StoryDe drie actrices doen wonderlijk genoeg snel vergeten hoe de echte T, L en C eruit zagen. Rapper Lil Mama speelt de veel te vroeg gestorven Left Eye op perfecte wijze. Soms is het zelfs alsof je Lisa Lopes even écht ziet. Lil Mama is dan ook de grote verrassing van CrazySexyCool. Chilli wordt ook geloofwaardig neergezet door zangeres Keke Palmer, al heeft ze niet dezelfde schoonheid. Drew Sidora is de minst overtuigende. Ze doet net iets te hard haar best om net zo cool als T-Boz over te komen.

Voor echte fans
The TLC Story, exclusief gemaakt voor Amerikaanse tv, is een aanrader om te downloaden en te kijken met een flinke bak popcorn. Zelfs het cheesy slotnummer “Meant To Be” is goed te doen. T-Boz, Left Eye en Chili gaven de wereld niet alleen topnummers en bindende stijladviezen, maar ook kleurrijke en inspirerende videoclips. De film dompelt kijkers onder in CrazySexyCool, een wereld waar TLC-fans eindeloos in zouden willen verblijven. Zelfs nu ze volwassen zijn.

Deze recensie is geschreven voor Intosoul.nl

True Detective – Als je van crazy seriemoorden houdt

De televisie wordt al jaren overspoeld door de meest gruwelijke moorden, die het daglicht niet kunnen verdragen. In werkelijkheid zijn seriemoordenaars – in ieder geval in Nederland (gelukkig) – ver te zoeken. HBO geeft ons de nieuwe serie True Detective met surfdude Matthew Mcconaughey en steracteur Woody Harrelson. Labster Maartje bekeek de eerste aflevering.

true-detective-single

Wat is zo aantrekkelijk aan het kijken naar zieke geesten die gewone mensen, of eigenlijk toch meestal prostituees, afslachten en in dubieuze poses in het bos achterlaten? Deze Labster kan er geen genoeg van krijgen, ondanks het feit dat ze werd grootgebracht met de onooglijke Derrick. Geen goed begin. Een lelijker man is bijna niet voorstelbaar en snugger lijkt hij me evenmin. Dat hij mijn interesse in krimi’s niet heeft verpletterd, toont aan dat mijn voorliefde diep moet zitten. De moorden in Derrick werden altijd gepleegd onder de rijken, plebsderrick.horst.tappert.waffen.ss.duits.duitsland.tv.serie.televisieserie.biografie kwam nauwelijks voor in de serie. Stephan is wellicht de houterigste rechercheur met de grootste oogzakken in de geschiedenis van televisie. Slechte Duitstalige dialogen (zie hier de Jiskefet-persiflage), verschrokken blondines, ongeloofwaardige moorden en onwaarschijnlijke moordenaars die altijd op het laatste moment uit de hoge hoed werden getoverd.  De lat lag al behoorlijk laag, en toen bleek Horst Tappertook nog eens fout in de oorlog. Wat volgde waren krimi’s als Tatort, Commissaris Rex, Wolff, Cobra 11 en der Alte. Tot ik ontdekte dat een ander volk veel beter was in het produceren van moordseries: de Britten. Uren heb ik stukgeslagen met Prime Suspect, Midsomer Murders en Silent Witness (kijk vooral even deze hilarisch persiflage op Amanda Burton). Toen maakten de Scandinaviërs hun entree in mijn leven. De Amerikanen hebben mijn hart nog niet kunnen smelten met hun politieseries. CSI is mij veel te technisch en nooit echt ranzig genoeg. The Wire is tof, maar dat draaide niet structureel om moorden evenals in The Shield. Stuk voor stuk goede series hoor, maar geen whodunnits. Introducing: True Detective. De achtdelige HBO-serie met in de hoofdrol een filosoferende pain in the ass-rechercheur inclusief alcoholprobleem en in de soep gelopen gezinsleven en een burgerlijke agent met keurig gezinnetje, verantwoordelijkheidsgevoel en een hekel aan snitchs.

Bekijk de trailer hier

De plot
De verhaallijn is verdeeld in twee tijden. In 1995, wanneer een vrouw dood wordt gevonden in een veldje bezaaid met dubieuze, vermoedelijk religieuze attributen. Zo draagt ze een kroon met een gewei. Joepie! Gestoorde religie-freaks! Dat levert altijd crazy shit op, denk aan de Millenium-trilogie. Rust Cohle is slim en weet meteen vast te stellen dat het arme dode meisje vast niet het enige slachtoffer is en hij vermoedt dat een seriemoordenaar aan het werk is geslagen. Yes! Nou is ongeveer tachtig procent van de seriemoordenaars in series – de serieseriemoordenaar – vaak travestiet, maar laten we niet op de zaken vooruit lopen. De tweede verhaallijn loopt in het heden, als opnieuw een lijk wordt gevonden die de twijfel doet herrijzen of destijds de juiste persoon is opgepakt.

De acteurs
true detective actorsMcConaughey, die we natuurlijk kennen van het levensverhaal van Channing Tatum Magic Mike, speelt zuurpruim Rust Cohle en Harrelson, bekend van duizend eneen klassiekers, brave Hendrik Martin Hart. Zonder als een belegen vrouwtje te klinken, maar McConaughey is steeds beter geworden als acteur. Je moet jezelf alleen wel even door die harde s heen worstelen. Dat Texaans is wel sexy, maar die -s doet me telkens denken aan de pedo uit family guy. Het is een feest hen de twee uitersten te zien spelen en irritatie, onbegrip, maar tegelijkertijd een soort broederschap geloofwaardig en scherp neer te zien zetten.

De makers
De serie is bedacht door Nic Pizzolatto, bekend van de geflopte Amerikaanse versie van het niet normaal meer spannende, Deense The Killing. Hij blijkt beter in het bedenken van een briljant plot. Cary Fukunaga regisseerde. Hij maakte drie jaar geleden de bejubelde filmbewerking Jane Eyre.

Het oordeel
Buiten het feit dat True Detective een buitengewoon spannende start maakt, is het ook nog eens heel mooi gefilmd. Al bij de eerste scènes is duidelijk dat kosten noch moeite zijn gespaard om van de serie een nieuw HBO-succes te maken. Het is vast een topserie om te bingewatchen, maar ik weet zeker dat ik het niet volhoud om niet te kijken naar de tweede aflevering. De eerste is alvast gratis te streamen bij HBO on Demand. De kans dat je daarna verder wil kijken is zo goed als honderd procent.

Series – Politieke schandalen binge-watchen met Scandal

En kaboem. Zitten we ineens midden in de herfst. Met storm en al. Geen beter moment om thuis voor de tv een paar series te binge-watchen. De Labsters testten er een paar: de politieke thriller House of Cards, politiek drama Scandal, manneninpakken Suits, komedies Parks and Recreation. De eerste in de reeks binge-watchseries die in spanning afwachten of ze wel of niet de Seal of Approval krijgen is Scandal

Scandal Kerry Washington as Olivia Pope

De tijd dat je op zondagavond moet wachten tot de nieuwe aflevering van je favoriete tv-serie weer eens voorbij komt, is gelukkig voorbij. Dankzij Uitzendinggemist, HBO Go en Netflix hoef je niet eens alles illegaal te downloaden, maar kun je netjes meebetalen aan die duizenden euro’s die tegen tv-series aan worden gesmeten. En daarmee werd geboren: het binge-watchen. Zoveel mogelijk afleveringen van een serie in een keer kijken. Ervaring leert, dat dramaseries zich daarvoor het beste lenen dankzij de cliffhangers. Hoewel in depri buien (die prima te voorkomen zijn door een gigalamp voor je kanis te zetten) juist komedies weer uitkomst kunnen bieden. En na het zien van een horrorfilm is het vaak gewoonweg noodzakelijk om af te koelen met een paar afleveringen New Girl of een klassieke Family Guy.

Plot

scandalgifScandal gaat over Olivia Pope (Kerry Washington), een problem solver in slangenkuil Washington, waar politici nauwelijks hun Anthony Weinersongefotografeerd kunnen laten. Samen met Abby, Quin, Huck en Harrison strijdt ze dagelijks voor gerechtigheid, politiek gewin en persoonlijke overwinningen. Het vorige baantje van Pope, communicatie-adviseur van presidentskandidaat Fitz Grant, liep een beetje in de soep doordat ze verliefd werd op de getrouwde Fitz. Hij is inmiddels gediplomeerd president, maar de twee zijn nog steeds stapel op elkaar. Oeps, een president is natuurlijk niet de meest ideale minnaar. Zelfs in Italië wordt zo’n presidentsvrouw het op een gegeven moment beu. Hoewel het een beetje een voor de hand liggende keuze is, dramawise, om Pope het met de president te laten doen, werkt het in Scandal prima. Op die manier wordt het meer politiek drama, waarbij wordt ingezoomd op de wereld van, de titel doet het al een beetje vermoeden, de schandalen. En dat zijn er nogal veel. “I feel like I’m handing out towels at the Playboy Mansion“, zei CJ Cregg als chief of staff van de fictieve president Bartlet eens over haar baan. En hetzelfde zou uit de mond van Olivia kunnen komen, want de ene schuinsmarcheerder na de andere stapt in haar kantoor om problemen met zijn rits.

En wat vinden we ervan?
De serie is spannend, maar blijft een beetje hangen in hetzelfde cirkeltje: rijke man/vrouw heeft probleem, Olivia lost het op Op zich is daar niets mis mee en de back stories zijn ook best meeslepend. Zo is er een aanslag op de president, de affaire die constant dreigt te worden onthuld door de akelige vrouw van Fitz, die ook niet gek is, maar uit machtsgeilheid gewoon bij haar hubbie blijft. Dan is er Huck, die emotionele potdicht zit door zijn gruwelverleden, de nieuwe Quinn die het nog maar moeilijk te pruimen vindt dat Olivia haar bijzondere keuzes weigert toe te lichten.

Er zijn een paar puntjes waar ik me bij Scandal aan heb geërgerd. Zo vind ik de tonage van actrice Kerry Washington na verloop van tijd niet meer te doen. Als ze geëmotioneerd is, zegt ze alles op deze toon. Je zou kunnen opperen dat het bij haar karakter hoort, maar ik heb het idee dat alle acteurs de regieaanwijzing hebben gekregen om dramatisch te pauzeren midden in woorden. Wie dat bijvoorbeeld het aller irritantst doet, is Cyrus Been, de chief of staff van de president. Voorbeeld.A-TV-BingeHoewel ik de serie volg als een peuter die gebiologeerd naar de Teletubbies staart, zou ik Scandal toch niet aanraden voor lange binge-watch-avonden. Daarvoor lijken de scandals te veel op elkaar, wordt het script nooit echt briljant en zijn de acteurs ook niet allemaal even geweldig. Ik kan eigenlijk niet goed verklaren waarom ik seizoen drie heb gehaald. Waarschijnlijk omdat de cliffhangers net spannend genoeg zijn om me over de streep te trekken, maar aan de Labster-lezers raad ik aan een andere serie te nemen. Als je van politiek drama houdt en je hebt The West Wing nog niet gezien: ga dat dan snel inhalen. En voor wat modernere series raad ik House of Cards of Borgen aan. Als je liever lacht om politieke intriges, kijk dan naar Veep met Julia Louis-Dreyfus als een hilarische vice-president. Die serie wordt steeds beter. Maar Scandal krijgt niet de

Het gayspektakel Behind the Candelabra

Michael Douglas kan heel overtuigend een homo neerzetten, is het eerste wat we leren van Behind the Candelabra. Hij is nichteriger dan de hypothetische liefdesbaby van Just Jack 2000 en Elton John. Hij speelt in de film van Steven Soderbergh – zijn zoveelste laatste regieproject, nee, maar echt.

Michael Douglas as Liberace in a film still from Behind the Candelabra

Michael Douglas as Liberace in a film still from Behind the Candelabra

Liberace hield kennelijk van jonge, blonde goden als Scott Thorson (gespeeld door Matt Damon) en wist ze te paaien met gouden kettingen en champagne in een bubbelbad.  Scott had toch geen doel in zijn leven, dus als Liberace hem vraagt ‘iets’ te doen in zijn entourage, gaat hij overstag. Zo erg zal het toch niet zijn om de beroemde entertainer ’s ochtends en ’s avonds te moeten dienen? Matt Damon gaat ook fijn all the way in zijn rol, door de sexy lover te spelen die constant gekrenkt dreigt te worden.

rob loweHet ego van Liberace lijkt geen grenzen te kennen en Scott wordt steeds afhankelijker van de showman, waardoor hij het gevoel heeft alles maar te moeten pikken. Zelfs als de pianist een plastisch chirurg laat komen – gespeeld door Rob Lowe die zich voor de gelegenheid nog een tandje strakker heeft laten trekken – om Scott te laten lijken op niemand minder danhemzelf. Scott gaat erin mee. Overigens is de film gebaseerd op de autobiografie die Scott schreef over zijn relatie met Liberace. Dat de situatie onhoudbaar is geworden, blijkt dan wel. Het moment dat je geliefde voorstelt een reeks operaties uit te voeren waardoor je op hem komt te lijken, is meestal toch wel het moment dat in de relatie geen sprake meer is van gelijkheid. Kijk, je kunt iemand bontjassen geven tot je een ons weegt en daar van alles onredelijks tegenover stellen, maar uiteindelijk wordt het dan een speeltje.

behind the candelabra

De 68-jarige Douglas speelt Liberace vol overgave. Het is alsof hij zijn hele ziel en zaligheid in de rol heeft gelegd. Het is zijn eerste filmrol sinds zijn strijd tegen keelkanker en het is een rol die voor hem veel heeft betekend, zei hij tijdens het filmfestival van Cannes, waar de film was geselecteerd in de officiële selectie. Hij geeft een sterke performance waar Soderbergh weinig aan hoefde bij te sturen, zo lijkt het. Damon lijkt zich op te trekken aan Douglas. Het spel van beide heren is een lust voor het oog. Het eenzame verhaal van Liberace is fascinerend. Dat hij zijn publiek bleef voorliegen over zijn homoseksualiteit is zowel schrijnend, als tekenend voor die tijd en helaas ook nog voor deze tijd.

De film is ontroerend met zoals al een paar keer benoemd, zeer goed acteerwerk.

Deze recensie is geschreven voor de Labsters 

Zomerhitte in de bios met komedie The Heat


the-heat1

Sandra Bullock is zo’n type actrice dat je grappig vindt, of vreselijk. Mijn smaak is geëvolueerd van meh naar waardering en dat komt niet door die Oscar die ze op zak heeft. Ze heeft zelfspot en is niet zo gemaakt, behalve haar gezicht. Ik weet niet wie eraan heeft lopen trekken, maar het is een soort nog niet afgebakken klei-experiment geworden. In close-ups is ze soms heel strak en jeugdig, maar vaak ook lijkt ze moeite te hebben met door haar ogen te kijken, niet echt fraai gedaan, helaas.

In The Heat geeft Sandra vooral voorzetten voor Melissa McCarthy. Dat zij hilarisch is, hebben we alkunnen zien in Bridesmaids en haar tv-serie Mike and Molly. Bridesmaids-regisseur Paul Feig heeft haar voor The Heat gevraagd om wederom een onaangepaste, grofgebekte vrouw te spelen in de vorm van de triggerhappy agent Shannon Mullin uit Boston. Bullock speelt de gespannen carrièretijger Sarah Ashburn die loert op een promotie binnen de FBI. In de buddykomedie steelt McCarthy de show en Bullock kent haar plek.

the-heat-trailerDe grappen leunen soms tegen grollen aan, zoals ‘Je ziet een beetje bleek’ over een albino agent – en over de vrijgezellenstatus – Sarah: I was married once. Shannon: Was he a hearing man? In principe komen alle clichés van een buddykomedie voorbij. Opvallend is dat in de politiewereld van Sarah en Shannon geen enkele vrouw voorkomt, ook alle boeven zijn mannen. Een beetje het tegenovergestelde van Bridesmais, waarin weer bijna geen mannen voorkomen. Een balans tussen die twee is wenselijk.

In de bioscoop was het overigens heerlijk afgekoeld en had ik zelfs een trui tegen de kou aangetrokken. We hadden ons vermaakt en in ons universum was het donker en lekker (dankzij de trui dan), maar eenmaal buiten is het toch alsof je hebt gespijbeld met al die vrolijkheden op terrassen en in parkjes. Snel maar de trui uit en een terras op.

The Heat is een prima film, soms te flauw maar meestal gewoon heel grappig. McCarthy en Bullock zijn perfect op elkaar ingespeeld en storten zich letterlijk op hun rollen.

Deze recensie is geschreven voor de Labsters