Mijn boek is uit!

Cover definitief

Waarom verstop je eten voor jezelf? Waarom zit iedereen om de drie maanden in een vorm van persoonlijke crisis? Waarmee vul ik in godsnaam mijn Instagramaccount? Hoe ga ik om met sociale verplichtingen? En moet ik een auto kopen of blijf ik sukkelen met de NS?

We wonen in een eerstewereldland, we staan steevast bovenaan in de lijst van gelukkigste volken ter wereld, maar toch zijn er nog allerlei grote en kleine vraagstukken waar we regelmatig tegenaan lopen.

Maartje Willems beschrijft in haar boek Vanaf nu wordt alles beter de vele momenten in haar leven waarop ze even met de handen in het haar zit. De vraagstukken die ze in haar boek beschrijft leiden tot tal van hilarische ontdekkingen, praktische oplossingen en weggeredeneerde problemen (die je eigenlijk met goed fatsoen geen problemen zou kunnen noemen, hooguit hinderlijke hobbels op een op zich goed aangelegd wegdek).

“Onderhoudend en geestig met veel vaart” Susan Smit

‘Een boek dat lekker wegleest en ongetwijfeld voor een glimlach zal zorgen bij velen,’ Lottelivre.com

‘Ik hou echt van de humoristische schrijfstijl van Maartje Willems en in combinatie met de mooie illustraties is het een aanrader voor iedereen rond de dertig. Fijne must read!’ Bydagmarvalerie.nl

Video

Videoclip met gedeukte acteur

Voor mijn eerste video-project wilde ik graag ‘ mijn eigen buurtje’ gebruiken als achtergrond. De East Village, meer specifiek Alphabeth City (hoewel New Yorkers een hekel hebben aan al die pietluttige wijknamen), is een heel gezellige buurt met tal van koffietentjes, niet al te dure restaurants en leuke winkeltjes. Vooral St. Marksplace is een kleurrijke straat, voor sommige smaken te vol met hippies wegens overload aan tattooshops en shabby café’s, maar ik vind het er tof.

Ik koos het nummer All Night van de Oostenrijkse artiest Parov Stelar, niet alleen omdat het een super feestelijk nummer is, maar ook omdat het me cool leek om met het ritme te werken. Als hoofdrolspeler koos ik een rode bal die als een eendagsvlieg de toerist in NYC uithangt. De zoektocht naar de perfecte bal leidde me kriskras door NYC. Ik begon bij, godbetert, speelgoedwinkels. Uiteraard geen goed idee. Ineens had ik een openbaring: ik moest naar een sportschool supply store voor zo’n lekker flexibele fitnessbal. De app Yelp bracht mij naar midtown, een mijns inziens ongezellige wijk waar je nooit leuke koffietentjes kunt vinden, naar een winkel vol met ijzeren fitnessapparaten. Aan de toonbank stond een vermoedelijk Russische dame in een bontjas naast een sugardaddy een megabestelling te plaatsen voor thuis. Daar lag mijn perfecte bal.

De opnamen verliepen voorspoedig. NYFA had ons op het hart gedrukt dat je in principe weliswaar overal mag filmen in NYC, zolang je maar één tripod gebruikt en niet al je tas op de grond zet. Mijn cameraman was een Braziliaan en die zetten uit bijgeloof nooit tassen op de grond (want je daar liggen al je belangrijke eigendommen in en die moet je hoog houden, onthou dat!). Het zou niet gaan sneeuwen, maar gelukkig voor de video deed het dat wel. Werkelijk iedereen die we aanspraken mee te werken, was vriendelijk. Zelfs de gekkies die niet mee wilden doen, zeiden dat met verve. De mensen in de tattoowinkel Fun City waren superlief. Mina Aoki vond het geen enkel probleem en totaal niet raar om de bal van inkt te voorzien. Ook in Grand Central, waar we verwachtten om in de kraag te worden gegrepen door NYPD, maar dankzij de talloze filmende toeristen, konden we ook daar onze gang gaan.

En dan nu het resultaat:

New York Film Academy – de eerste ontmoetingen

Tijdens een cursus aan de New York Film Academy houd ik een blog bij over het leven in NYC en mijn ervaringen. 

NYC3
Amerikanen hebben een hekel aan overheidsbemoeienis, met hun liberale harten. Regels en gebruiksaanwijzingen zijn cleared zolang ze niet van Obama komen. Ondertussen leggen ze zichzelf zoveel regels op, dat je na korte tijd al behoorlijk scheel ziet.

In het appartement dat partner in crime W en ik via Airbnb huren in de East Village, hangen tal van post-its van de eigenaresse met teksten als: Sluit de koelkast! Doe de lichten uit! Gooi niet te veel TP in de wc! Leef groen! en Denk aan het milieu! ‘Uitstekend. Ze geeft yogalessen, natuurlijk is ze milieubewust’, denk je dan. Maar buiten is het -9 graden en als je binnenkomt met je twee jassen, muts + oorwarmers, twee sjaals, twee handschoenen over elkaar, twee paar sokken en moonboots, weet je niet hoe snel je je moet uitkleden tot een t-shirt en hipsters want het is er 27,5 graden. En bedenk hierbij dat de hele studio bestaat uit enkel glas en dat uit het keukenraampje een mega airco hangt met een gammel plastic dingetje ernaast, dat je opzij kan schuiven waarna je je hele arm and more naar buiten kunt steken. Als in: dit huis is van geen kant geïsoleerd.

Wat zeggen New Yorkers als je deze problematiek aanstipt? ‘Het enige wat je kunt doen aan temperatuurregulering is het raam open zetten’. Ok, maar waarom hangen er dan VIER ventilatoren in een ruimte van 25 m2 én een aircondioner en worden in de zomer als het 35 graden wordt niet gewoon ramen tegen elkaar opengezet? Dan kan ik wel drie keer met hetzelfde wc-papiertje gaan zitten doen (het idee!?) en daarna mijn handen extra wassen en inzepen met pure alcohol, maar dat maakt heus niet het verschil, als we de verwarming helemaal opendraaien en met -9 graden buiten het raam open moeten zetten.

NYC Library model posingNog iets waar ze apetrots op zijn hier is dat alles “je eigen verantwoordelijk” is. “Als een ambtenaar je visumaanvraag verneukt, omdat het ambtenaren zijn en waarschijnlijk hun eigen neusgat niet kunnen vinden en dientengevolge sterven van de honger, dan is het jouw verantwoordelijkheid dat je volgens de pompieren illegaal in de USA verblijft”, werd mij verteld in het internationale oriëntatieklasje van NYFA. “Snappen jullie dat? Want jouw verblijfsvergunning, is jouw verantwoordelijkheid”. Ondertussen heb ik zevenhonderd formulieren in moeten vullen, met telkens mij naam, telefoonnummer en al die shit, alsof ze geen printer hebben, of mail. Ze willen alles in zestienmiljoenvoud, maar als ze het verkeerd archiveren, is het mijn verantwoordelijkheid, want ik ga over mijn aanvraag.

Een derde ding dat opvalt is de verborgen werkloosheid. Het werk dat eenvoudig door een persoon kan worden gedaan, wordt hier liefst door zestien mensen gedaan. Als je naar een café gaat bijvoorbeeld, zal hier nooit een persoon achter de bar staan, want dat gaat natuurlijk niet. Dat moeten er minstens drie zijn. En dan nog twee mensen die rondlopen en eentje die je zeep geeft op de plee en nog een iemand die de deur open en dicht doet en je een fijne avond wenst. En natuurlijk iemand die gaat over de nootjes en iemand die verantwoordelijkheid heeft over of er nog wel een lepel in de nootjespot zit en of de tap vol genoeg zit. Toch word je niet overserved, zoals dat hier zo mooi heet, want ‘niemand doet zijn werk’.

Nu lijkt het net of het alleen maar kommer en kwel is en ik alleen in een bikini met het raam open en sneeuw naar binnen formulieren zit in te vullen. Het is natuurlijk een prachtige stad waar iedereen tegen je aanlult, over hoe ze vroeger werkten met Máxima en ze wel wat verhalen over haar te vertellen hebben (wat ze niet doen, want discreet, maar ik ga door tot ik het onderste uit de kan heb gekregen, so help me God) en waar oude mensjes worden geholpen met oversteken en gehaaste zakenmannen je omver duwen, maar altijd ook weer oprapen en hun excuses aanbieden en een taxi voor je bestellen naar je uiteindelijke bestemming. En waar op een waterflesje bij ‘voedingsfeiten staan’ alles op nul procent staat, want het is water. Water, en dat weten veel mensen niet, bevat 0 calorieën, 0 procent vet, maar ook 0 procent transvetten en 0 cholesterol.

Als je eenmaal door de formulieren heen bent geworsteld is het een paradijs, waarover later meer.