Gojibessen – slank, energiek, hogere weerstand: you’ll find jesus

In de lange, lange reeks raw foods past perfect de gojibes. Een rare naam, een bes, en een hoge prijs. Het eten van gojibessen zorgt voor een betere weerstand en meer energie. Onder meer. Want de lijst eigenschappen is eindeloos. Grote vraag: werkt het ook? Labster Maartje testte de uitgedroogde variant. 

gojihart2

Het leven in de Westerse wereld komt met een lading uitdagingen. Hoe passeer je avond aan avond al die fastfoodketens zonder af en toe een hamburgertje naar binnen te kieperen? Hoe vertel je een barman dat je graag een spa-rood wil bestellen? Hoe lees je die stapel boeken waardoor je eindelijk echt mee kunt praten en niet alleen maar bezig bent het gesprek terug te krijgen op de clip van Bound 2 en/of de persiflages? Hoe kun je je favoriete series midden in de nacht binge-watchen, maar ook voldoende slaap krijgen? Hoe krijg je je dikke lijf op een tredmolen gesleept? En belangrijker: hoe donder je niet van die tredmolen af? (Jezelf optillen aan die handige leuningen, ik geef het hier zomaar weg). Het is zo onderhand niet meer te doen. En daarom hebben we alternatieve steunpilaren nodig.

goji-zakjeDe die hard raw food trend heeft in Nederland nooit echt voet aan de grond gekregen. Waar een select clubje Amerikanen elkaar aftroeft in het niet koken en bakken van groentes, stomen wij gewoon lekker door. Ik geloof best dat raw food heel gezond is, maar gezelligheid is ook belangrijk en minstens even gezond als een beetje treurig op een stel selderijstaven kauwen. Rauw is leuk als het gaat om een bak sla, maar ik mag een gehaktbal toch graag in een warm badje vet braden. Dat wil niet zeggen dat we het hele idee meteen naar de prullenbak kunnen verwijzen. Zo gooi ik met veel plezier regelmatig wat chia-zaad in mijn shakes/muesliontbijten. En daar krijg ik zowaar vrij veel energie van, tenminste in het begin. De laatste tijd lijkt het effect een beetje uitgewerkt. Ik ben toe aan een nieuwe energizer. Toen zowel een vriend als een vriendin afzonderlijk van elkaar over de gojibes begonnen, kreeg het mijn interesse. Een rode, uitgedroogde krent die net als chia-zaad wonderen zou verrichten.

Oorsprong
De gojibes komt uit China. Je kunt zelfs bessen uit Tibet krijgen (hoewel ze daar nog nooit van goijibessen hebben gehoord), maar die zijn duurder dan de huis-tuin-en-keuken gojibessen. Toen ik mijn eerste stash ging halen bij de natuurwinkel, vielen de schellen van mijn ogen. Een klein bakje van Mattisson ter waarde van 200 gram gedroogde bessen – uit de Himalaya, dat wel – kost 12,99 euro! Met pijn in het hart trok in mijn portemonnee en gaf wegkijkend mijn laatste blauwtje (deze term zou ik graag willen introduceren voor twee donnies) aan de overenthousiaste caissière. Eenmaal buiten stuitte ik op goed nieuws: de Neal’s Yard gojibessen bleken twee halen een betalen te zijn. 75 gram twv 2,59. Thank you, jesus! Let goed op de prijzen, dus. Gojibessen zitten bomvol vitaminen, antioxidanten en mineralen. De Chinezen zouden het zelfs gebruiken als geneesmiddel, waar tegen vertelt de legende niet.

Je kunt met de bessen alle kanten op. Je mag ze warm maken, door je yoghurt roeren, of in je sla. Er hoeft vooraf niets mee te gebeuren, niet te weken of wat dan goji-yoghurtook. Het belooft meteen te werken en zelfs te helpen als je af wil vallen. Ik heb het een maand lang zo ongeveer om de dag gegeten in diverse hoedanigheden, maar met name door mijn ontbijtyoghurt. De bessen zijn gedroogd, maar toch zacht van buiten en binnen. De aparte structuur doet mijn smaakvermogen iedere keer verrassen, maar niet op geheel aangename wijze. Ten eerste vorm versus inhoud. Je denkt iedere keer op een krentje te gaan bijten, maar telkens zakken je tanden weer weg in die rode spons en dat is een nogal verwarrend. Dan de smaak. Die is zoet en een klein beetje muffig. Het is niet heel lekker, maar ook niet vervelend om te eten. Je moet jezelf echt wijsmaken dat wat je eet superranzig is, dan valt het mee en is het bij vlagen niet vies. Sommigen noemen het lekker, maar dat gaat mij veel te ver. Ik zal nooit voor mijn plezier een handje gojibessen wegzetten. De smaak komt mij ook een beetje chemisch over. Sowieso vraag ik me af hoe rode bessen die toch maanden zijn gedroogd en daarna in een plastic zakje zijn vervoerd naar een koud land, er zo rood uit kunnen zien. Die zouden toch minstens een bordeauxrood moeten zijn? En niet fris en fruitig knalrood?

Dan het uitblijvende resultaat. Een verschil in mijn humeur, energieniveau, afvalwoede, weerstand heb ik in zijn geheel niet gemerkt. Mijn verkoudheid heeft er zelfs twee weken over moeten doen om goed en wel mijn lijf te verlaten. De herfst draait natuurlijk overuren, maar dan nog merk ik echt totaal geen verschil in wat dan ook. Je kunt beter gewone krentjes eten, die zien er tenminste normaal uit en smaken ergens naar.

Misschien zijn er gewoonweg niet genoeg energieopwekkende zaden en bessen aan te slepen om alles weer op peil te krijgen. Maar het eten van Gojibessen heeft mij niet verlicht in mijn zware Westerse bestaan. Het krijgt daarom geen SOA.

nosealofapprovalDeze blog is geschreven voor Labstesr.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s