Triggerhappy – Lekker schieten op de schietbaan

Hoe is het om met een geweer in je hand te staan in een geluiddicht hok met veelal mannen met guns in hun handen? Ik testte mijn lang gekoesterde wens om eens te schieten op een schietbaan.

hunting

Als vijfjarig meisje kreeg ik voor mijn verjaardag een naar mijn idee echt geweer. Ik had erom gevraagd om met mijn buurjongen, die er ook een had, op straat iets wat hij ‘Tour of Duty’ noemde, te kunnen spelen. We knoopten bandana’s in ons haar, staken afgescheurde takken met bladeren in onze broeken, renden van boom naar boom, tijgerden en maakten, waar noodzakelijk, een koprol. Daarbij bootsten we nagenoeg nonstop het geluid van een mitrailleur na om ‘kogels’ af te vuren. Soms wist je zeker dat je iemand had geraakt, maar ging die gewoonweg niet doodliggen en dan was het aan, verder was het een heel vredelievend spel. Ik wist niet echt wat TOD precies was.

Tour-of-Duty-s01Ik had half door dat het om een tv-serie ging, maar had niks met volwassen mannen in “Vietnam”. Met geweren spelen in bossen, was naar mijn idee toch echt een kinderaangelegenheid. De woorden ‘oorlog’ en ‘pacifisme’ leerde ik pas op school. Toen bleek ook dat grote mensen mij niet zagen als een piraat-achtige soldaat met camouflagestrepen, maar als een schattig scheel meisje met een afgeplakt oog en vegen chocoladepasta op mijn gezicht (de perfecte combi van camouflage en tussendoortje).

Mijn ervaring met schietgerei is nooit buiten de plastic zone gekomen, helaas. Ik vind het spannend en fascinerend tegelijk. Hoe zou het voelen om een pistool vast te houden? Tegelijkertijd krijg ik al paniekaanvallen van een agent met een pistool. Want wat als dat ding per ongeluk afgaat? Of ik raak het per abuis aan en de agent vermoedt dat een snodaard in mij schuilt? In een cel krijg je weinig luxe. Kan ik dat aan? Een schim van het stoere TOD-meisje dat ik ooit was. Te vaak het journaal gekeken. Maar nog steeds wilde ik graag de macht van een echte rifle eens voelen.

De schietschool sv84, vlakbij Amsterdam Amstel, ziet er enigszins uit als een barak, wat het undergroundgevoel sterk maakt. Het gebouw staat te shaken als een malle bij overtrekkende treinen. Een bijzonder aardige dame helpt een vriend en mij bij het inschrijven en onthult dat we mogen schieten met een geweer (geen pistool helaas). Ze is overigens de enige vrouw die ik de rest van de avond heb gezien, schieten is kennelijk een mannending. We krijgen een veiligheidsbril en een werkelijk ongelooflijk herrie blokkerende koptelefoon. Die lijkt me zeer geschikt voor Amsterdammers met rumoerige buren en let’s face it, dat zijn we allemaal (ze zijn wel een beetje prijzig).

De schietzaal zelf is goed geïsoleerd en zeer TOF-waardig, in de mate van aanwezige mannen met stoere praatjes en schietschijven. Wederom word ik overmand door een gevoel van onmacht, omdat iedereen in de relatief kleine ruimte nonchalant met een pistool zwaait. Gelukkig geldt ook op een schietschool: This is not ‘Nam, there are rules!’ Bovendien houd ik zelf een geladen geweer vast, is mijn richtingsgevoel vaak de weg kwijt en ben ik behoorlijk triggerhappy. Het schieten van een geweer blijkt een zorgvuldig klusje. De kolf moet rusten in het zachte deel van je schouder, waar het ingeklemd moet zitten. Daarvoor moet je het geweer eerst naar rechts richten en daarna naar het midden, dat zie je in films nooit dus waarschijnlijk is dat voor beginners. Dan moet je met één oog zien te mikken op de schietschijf, of eigenlijk daar net iets onder. Dit alles met de vinger nog niet om de trekker, om Dick Cheney-situaties te voorkomen. Je kan niet uren doen over het richten, want een geweer – zo leerde ik – is fucking zwaar. “Ik ben niet sterk genoeg”, stamelde ik al tegen de schietleraar. Hij stelde me gerust door te zeggen dat het niets te maken heeft met kracht.

Kaboem. Mijn eerste schot. De vraag hoe groot de terugslag is, bleek terecht beantwoord schietschijfmet een minachtend glimlachje want die is nagenoeg afwezig. Dankzij instructies over mijn houding, gaat het schieten en richten steeds beter. Ik heb zelfs een paar keer de roos geraakt. Tegen het einde van de sessie, vuur ik als een echte actiefilmheld de ene kogel na de andere af met doorladen en alles. Ik voel me een ware Clint Eastwood die de woestijn beschermt tegen ratelslangen en dieven. Het feit dat iedereen om me heen een moordwapen in zijn handen heeft, ebt steeds meer weg. Ik heb een missie en dat is in de roos schieten. Het is een precisiekwestie waarbij je geen idee hebt hoe goed je hebt geschoten, tot je je schietschijf terughaalt.

Schieten met een geweer is spannend en best wel een beetje eng. Je krijgt er ook spierpijn van. Het is niet iets wat ik nu meteen iedere week zou willen doen, maar zeker wel eens in de twee weken of maand. De schoten van andere schieters zijn overigens echt ontzettend hard, alsof iemand in je oor vuurwerk aan het afsteken is. Dus die oorbeschermers zijn niet overdreven. De kosten van een proefles zijn per schietschool en deelnemers verschillend. Bij ons was het 15 euro per persoon. Het krijgt van mij in ieder geval een SOA.

SealOfApproval01Deze blog is geschreven voor Labsters.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s