The Campaign – Overtrokken, maar geslaagd

Image

De Amerikaanse manier van campagne voeren is vaak onderwerp van discussie. De rijkste lijkt immers de meest de kans te hebben op de zetel, dat geld overigens ook voor de afgelopen verkiezingen. Even de cijfers, omdat die krankzinnig zijn: Obama besteedde 852,9 miljoen dollar aan zijn campagne en Romney 752,3 miljoen dollar.  Dan zijn er nog de seksschandalen. Politici in Amerika zetten om de haverklap foto’s van hun scrotum online en sturen pikante mailtjes bedoelt voor hun maîtresse naar de hele afdeling.

Te bizar om te filmen? Misschien. The Campaign doet een poging en laat geen enkel schandaal liggen. Will Ferrell speelt in The Campaign de Anthony Weiner-achtige politicus Cam Brady die aan de lopende band vreemdgaat, nooit naar vergaderingen gaat en zijn politieke macht gebruikt om seks te kunnen hebben met alles wat beweegt. Hij is de enige deelnemer aan de verkiezingen voor gouverneur van South-Carolina tot de rijke Motch-broers (rollen van John Lithgow en Dan Aykroyd) besluiten de lummelige zoon, Zach Galifianakis van een andere grote baas mee te laten doen namens de Republikeinen. Zo hopen ze hun evil plan om goedkope arbeid te insourcen naar South-Carolina door een groot deel van de staat te verkopen aan China te kunnen realiseren.  Deze Marty Huggins is het stereotype  ubergay, maar getrouwd met twee zoontjes. Hij is dom, maar slim genoeg om politieke, inhoudsloze speeches uit zijn hoofd te leren en daarbij ferm zijn duim en wijsvinger bij elkaar te duwen. Bovendien is hij wanhopig zijn papa te pleasen, dus hij is klaar voor de politiek.

the-campaign03

Politiek behoeft weinig karikatuur om een film komisch te maken. The Campaign gaat tien keer over de kop qua overdrijven, maar dat maakt de film niet minder grappig. De scene waarin Marty en Cam in slow motion op een moeder met baby afrennen, eindigt in Cam die het jonge kindje keihard met zijn vuist in zijn gezicht ramt. Hopla, het beeld wordt niet een maar twee keer getoond in slow motion en persoonlijk kan ik er geen genoeg van krijgen. Evenals het moment waarop Marty zijn gezin gebied alles op te biechten wat mogelijk door de media kan worden opgeblazen tot een schandaal. Oudste zoon plakte hondenhaar op zijn ballen om er mannelijker uit te zien, jongste zoon zat aan de tieten van de buurvrouw en stak zijn scheten in brand, vrouw bevredigde zichzelf bij de presentator van het Rad van Fortuin, ook hier wordt de vlek er flink ingesmeerd.

Regisseur Jay Reach is bekend van de Meet the Parents-films, twee Austin Powers-films en de dit jaar verschenen politieke drama Game Change, met Julianne Moore als een overtuigende Sarah Palin. Hoe het campagneteam van John McCain het ooit een goed idee heeft kunnen vinden om de gouverneur van Alaska te benoemen tot running mate, zou ook een uitstekende basis kunnen zijn voor een komedie. Daar koos Reach echter voor een drama, wellicht om een en ander nog geloofwaardig te houden. De verbale diarree van de domme, maar vol zelfvertrouwen blakende Palin deed menig wereldburger in 2008 versteld staan en was een perfecte bron van satire, zoals de beroemde persiflage van Tina Fey. Ook zij gebruikte de debiele antwoorden van Palin op interviewvragen bijna een op een, waardoor de satire extra sterk was. Die vorm van politieke satire blijkt maar weer eens beter te zijn, dan het er te dik boven op te leggen. Toch is The Campaign zeker de moeite waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s