Geraakt door Intouchables

François Cluzet en Omar Sy in Intouchables

François Cluzet en Omar Sy in Intouchables

Intouchables was in Frankrijk een enorme knaller. Binnen tien dagen na de release hadden al 2,5 miljoen Fransen de komedie in een bios bekeken. President Nicolas Sarkozy sprong op de succestrein door de filmmakers uit te nodigen op het Élysée. Hij zag het als een uitgelezen kans om aan zijn tanende populariteit te werken.

De film gaat over een rijk, blanke kunstkenner die verlamd is van zijn tenen tot aan zijn nek. Philippe (François Cluzet) is totaal afhankelijk van de zorg van anderen heeft het helemaal gehad met de hielenlikkers die hem zielig vinden. De Senegalese Driss (Omar Sy) is met zijn nonchalance en lompheid een welkome afwisseling. Helaas voor Philippe komt hij alleen solliciteren om zijn uitkering te kunnen behouden. Hij is lui, heeft geen ambities en wil niet werken en al helemaal niet als dat inhoudt een man van top tot teen te wassen. Hij gaat om, als hij ziet dat hij in een chique villa met eigen badkuip komt te wonen. Van Driss hoeft Philippe geen medelijden te verwachten, maar wel harde grappen en na wat lessen een goede verzorging. Driss lacht zijn baas constant uit, als hij in zijn ogen lelijke kunst koopt en als hij in zijn oren lelijke muziek luistert en maakt het  leven van Philippe een stuk lichter. Driss zelf leert het leven juist wat minder luchtig te nemen en te waarderen. En hoewel de twee elkaars tegenpolen zijn, is het een hilarische en perfecte match.

Driss (Omar Sy) plaagt Philippe (François Cluzet) tijdens het scheren

Driss (Omar Sy) plaagt Philippe (François Cluzet) tijdens het scheren

In Frankrijk kreeg de film buiten veel lof ook wat kritiek, omdat de film racistisch zou zijn. Philippe is immers blank, welopgevoed, houdt van klassieke muziek en handelt in kunst. De zwarte Driss is lui, houdt van hiphop, ouwehoert door opera’s, steekt op gezette tijden een jonko op en sjanst de ganse dag. An sich is dat niet racistisch natuurlijk, want het verhaal gaat over individuen en niet over groepen, maar het geeft misschien wel een zekere mate van eenvoud aan. Olivier Nakache en Eric Toledano, samen verantwoordelijk voor scenario en regie, hebben niet echt out of the box gedacht voor hun verhaal. Toch is Intouchables zeer vermakelijk en een zonnige feelgoodfilm met tal van leuke grapjes en een heerlijk samenspel tussen Cluzet en Sy.

Het verhaal van Philippe en Driss is gebaseerd op dat van en Philippe Pozzo di Borgo en zijn verzorger Abdel Sellou. Volgens de aristocraat worden de bioscoopbezoekers geraakt omdat de film gaat over twee eenzame mensen die doelloos ronddwalen en in elkaar steun vinden. Dat lijkt een logischere verklaring dan de zogenaamde discussie over de multiculturele samenleving, want die komt, buiten een paar clichés, helemaal niet aan de orde.

2 gedachtes over “Geraakt door Intouchables

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s