Margin Call – Over de crisis en meer

Van de oorzaak van de economische crisis weten de meesten toeten noch blazen. In het bancaire drama Margin Call hebben de hoofdrolspelers van de financiële wereld ook geen idee wat ze er zich precies onder hun supervisie afspeelde. Het hele stelsel bestaat uit leidinggevenden die meer naar hun collega’s en bazen luisteren dan dat ze zelf nadenken over de financiële pakketten die ze verkopen. In het drama van J.C. Chandor, die met het scenario en als regisseur zijn eerste speelfilm aflevert, draait het een om verzekeringsbank. Peter Sullivan (Zachary Quinto) en Seth Bregman (Penn Badgley) zien de ene collega na de andere zijn spullen pakken en met een doosje vol persoonlijke eigendommen in de lift verdwijnen. De twee jonge handelaren maken zich ernstig zorgen om hun eigen toekomst bij het bedrijf. Bij de lift krijgt Peter van de ontslagen Eric Dale (Stanley Tucci) een usb-stick mee waar zijn laatste project op staat. Eric waarschuwt Peter voorzichtig te zijn, maar Peter klaart het klusje diezelfde avond nog terwijl hij luistert naar het melancholische nummer Wolves van Phosphorescent. Hij komt tot de schrikwekkende ontdekking dat zijn afdeling en daarmee het bedrijf op instorten staat omdat de hypothekenpakketten die het bedrijf verkoopt waardeloos blijken te zijn. Hij schrikt zich een hoedje en roept zijn baas erbij. Die schrikt zich het apelazarus en haalt zijn baas erbij (Kevin Spacey). Die snapt er geen jota van, maar na uitleg schrikt hij zich ook de tyfus en ziet geen andere uitweg dan zijn bazen er weer bij te halen. Een groot onderdeel van het overleg wat volgt is een blame game. Dat koppen gaan rollen staat vast, welke koppen is nog even de vraag. Schuldig is niemand, onschuldig zijn degenen die waarschuwden voor de onjuiste berekeningen die werden gebruikt voor de waarde van de hypotheken.

Kevin Spacey in Margin Call
Kevin Spacey in Margin Call

De film vertelt het verhaal vanuit de jonge handelaren. Peter Sullivan is een racketgeleerde die voor het grote geld koos en zich verbaast over het bedrijf waar hij werkt. Zijn collega Seth is vooral bezig met geld. Hij verdient het met bakken en vreest voor zijn toekomst. De managers in de verzekeringsbank zijn uitgekozen om hun leidinggevende kwaliteiten. Spacey’s personage geeft toe geen idee te hebben wat zijn werknemers uitvreten, maar weet ze wel te motiveren. Ook grote baas (Jeremy Irons) is louter aangenomen omdat hij beslissingen durft te nemen. In de nacht van de val luistert hij een paar minuten het verhaal van zijn werknemers aan, van laag naar hoog, en besluit.

Jeremy Irons in Margin Call
Jeremy Irons in Margin Call

De kijker weet net als de hoofdrolspelers in Margin Call niet goed wat er nou precies aan de hand is. Iets met hypotheken en een berekening, maar de wereld zal er hierdoor nooit meer hetzelfde uitzien. Dat is wat ook nonstop op televisie wordt verteld, niemand snapt het, maar het is vreselijk. Het drama schetst een volgens kenners realistisch beeld van het begin van de kredietcrisis. De film zit strak in elkaar en is spannend, dankzij uitstekende acteurs. Demi Moore laat zich weer eens zien van een serieuze, intelligente kant zien en die rol past haar wel. Haar gezicht blijft fascineren, helaas niet door de emotie die ze erin legt, maar door haar haast rimpelloze, maar toch echt 47-jarige hoofd. Toch speelt ze overtuigend de zowat enige vrouw in de film met tekst. Het personage van Spacey is sterk door zijn vertwijfeling, neergeslagenheid en vermoeidheid. Hij is de wereld van de financien meer dan zat, maar het is de enige wereld die hij kent. Om zijn baan goed uit te kunnen voeren, moet hij niet emotioneel betrokken raken bij zijn werknemers. Op de dag dat de helft van zijn personeel zijn biezen moet pakken, zit hij in zak in as. Niet door al die gezinnen die nu in onzekerheid leven, maar omdat zijn hond niet meer geopereerd kan worden. Het verdriet om zijn hond staat symbool voor zijn onvermogen betrokken te raken bij de ontslaggolf, zijn persoonlijke eenzaamheid, en de eenzaamheid die hij voelt in zijn vak. Niemand is te vertrouwen, want niemand weet precies wat er speelt en wie de touwtjes nou echt in handen heeft.

Margin Call is een fascinerend bankdrama, dat een deprimerend beeld geeft van de mannen en vrouwen die wij dagelijks vertrouwen met ons geld. Het drama toont de kijker dat economie een religie is geworden met geld als nog te offeren Messias.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s