Midnight in Paris: Zwemmen in fictie

De titel klinkt als een halve pornofilm met Paris Hilton, maar Woody Allen heeft zich voor Midnight in Paris niet laten inspireren door het seksleven van de socialite. Allesbehalve. Het moderne leven is ver te zoeken in de film met als grote thema: verlangen. Het dromen van een leven in andere tijden is van alle tijden. Het idee dat vroeger alles beter was, waarbij slechte kanten gemakshalve worden vergeten, lijkt een constante factor door de eeuwen heen. De hoofdpersoon van Woody Allens Midnight in Paris is Gil, een scenarist voor  Hollywoodfilms. Een beroep dat naar mijn idee toch enorm tot de verbeelding spreekt. Gedachten van kantoorslaven dwarrelen geregeld af naar een Hollywoodbestaan met cocktailparty’s, heerlijk weer en mooie mannen en vrouwen aan het strand. Gil, gespeeld door Owen Wilson die in Allens voorgaande film You’ll Meet a Tall Dark Stranger ook de hoofdrol speelde, zou zijn glamourleven zo inruilen voor een leven in Parijs. Hij wil een groot schrijver worden en werkt aan zijn eerste roman.

Woody Allen neemt voor Midnight in Paris de tijd om de Franse stad te introduceren. Begeleid met jazz-klanken trekken sfeerbeelden van de Parijse avenue’s, metro’s, caféetjes en natuurlijk de Eiffeltoren in gelige tinten voorbij. Het romantische Parijs zoals beschreven in literatuur, bezongen in chansons en te zien in talloze Amerikaanse films over de Franse stad. Geen clochards of chagrijnige yuppen, slechts charmante obers en zachte regen. Een cynicus zou de ansichten overdreven kitsch vinden, een liefhebber van Woody Allen verwacht Vicky Cristina Barcelona Revisited. Allen heeft niets dan liefde voor Europese steden en de New Yorkse regisseur steekt die liefde liever niet onder metrostoelen of cafébanken, maar legt het open en bloot in beeld. Hij neemt je mee naar een droomwereld en in die wereld weer naar een andere droom.


Gil is met zijn mooi en vrolijke verloofde Inez (Rachel McAdams) in het door Amerikanen zo geliefde en geromantiseerde Parijs. Ze freeloaden mee met de vader van Inez die er een symposium heeft. Als Inez vrienden uit Los Angeles tegenkomen is ze verrukt op de aanspraak en gaat ze gretig in op hun aanbod mee te gaan naar Versailles. De betweter Gene (Michael Sheen, bekend als Tony Blair in The Queen) is echter waarschijnlijk een van de minst aangename personen om een dag mee te spenderen op een immens kasteel waar hij verandert in een wetenswaardighedenkanon, maar op aandringen van Inez gaat Gil mee. De toon is gezet, Gil en Inez passen niet bij elkaar. Rede versus gevoel, uiterlijk versus innerlijk etc. Als Inez ook nog met Gene en Carol wil gaan dansen is de maat vol en haakt Gil af. Hij stort zich op het Parijse nachtleven en dat blijkt de droom in de droom: een heerlijke, fantasierijke trip naar de jaren twintig van de vorige eeuw waar alle beroemde kunstenaars uit die tijd elkaar treffen in cafés en danstenten. Hij ontmoet het kiftende echtpaar Scott Fitzgerald en de egotripper Ernest Hemingway. De schrijver die worstelt met zijn eerste roman is beland in schrijversmekka. Ja, Hemingway wil Gertrude Stein zijn boek wel even geven voor wat feedback. De belevenis is te mooi om waar te zijn en de volgende ochtend ontwaakt hij weer met sehnsucht.

Het verhaal van Midnight in Paris is net zoals in veel films van Woody Allen simpel en de karakters zijn complex. Gil wordt tegengehouden door onzekerheden en een gebrek aan lef. Hij wordt verliefd op Adriana (Marion Cotillard), een professionele muse die hij ontmoet als ze met Picasso rommelt. Ze vertelt hem ook relaties te hebben gehad met Braque en Modigliani. Ze is prachtig mooi, dramatisch en dankbaar voor iedere erkenning en affectie die haar ten deel valt. Het tegenovergestelde van de snobistische Inez. De uitstapjes die Gil maakt naar het Parijs van de jaren twintig zijn een heerlijk gedachtenexperiment. Hoe zouden Picasso en Matisse met elkaar omgaan? Hadden Hemingway en Zelda Fitzsgerald echt zo’n hekel aan elkaar? Het is in talloze boeken beschreven, maar slechts in fantasieën herbeleefd. Woody Allen dompelt zijn kijkers onder in de grenzeloze mogelijkheden van fictie. De New Yorkse regisseur vreest daarbij nergens voor, ook niet voor te romantische plaatjes van de stad en tijdsprongen. Daarmee is Midnight in Paris een feest voor het oog en voor de fantasie. Allen heeft de fantasiekraan opengedraaid en in zijn film is het zwemmen geblazen.

Een gedachte over “Midnight in Paris: Zwemmen in fictie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s